 - Laatste aflevering - |
|
Hebt u de vorige aflevering(en) gemist, u vindt ze terug in onze archieven.
|
|
Eindelijk terug naar huis
|
|
Het was weer eens wat anders dan altijd maar alleen op die isolatie kamer te liggen. En de dagen gingen verder, ik had hier bijna een grijze baard gekregen, neen dat mag ik niet zeggen want door de medicatie die ik toegediend kreeg was mijn snor en baard reeds een eindje gegroeid. Men had besloten om me 's anderendaags te ontslaan uit het hospitaal en dit na 32 dagen. Hoera, Hoera, Hoera. Ik werd terug losgelaten in de grote boze wereld. En ik moest en zou er het beste van maken.
Ik moest op dit moment nog maar 1-maal daags spuiten met insuline en het aantal eenheden bedroeg amper 4 eenheden. De komende weken zou ik dan 3-maal per week moeten aanbieden op de consultatie om te kijken of alles in de goede richting bleef gaan. Zodus mijn 1ste maal was maandag dan woensdag en als laatste voor de week was vrijdags. |
|
En dit was dan niet mijn gelukkigste dag, want na de controle van het bloed bleek dat er iets niet in orde was en men zei me dat ik niet terug naar huis mocht en dat ik terug moest worden opgenomen. Zoals ik hierboven zei, de grote boze wereld, en wat heb ik ze toen vervloekt.
|
|
Ik moest weer in een kamer apart en er werd me verteld dat er verschillende onderzoeken zouden plaatsvinden daar men vreesde voor een mogelijke afstoting. Ik was er helemaal niet goed van dit te horen maar zowel de nefroloog en chirurg stelden me gerust met de woorden dat ze een hoge dosis cortison zouden toedienen en dat alles terug in orde zou komen.
|
|
Ook wilde men een nierpunctie uitvoeren zo kon men zien welk van de 2 organen er werd afgestoten. Ik dacht bij mijn eigen, liever de nier dan de pancreas want anders had ik terug diabetes.
|
|
De eerste dosis cortison werd 's avonds reeds toegediend. De volgende morgen een echo van de nier en daarna de 2de dosis. Er werd bloed genomen en de arts kon al melden dat de medicatie al een goed resultaat vertoonde. Des 's zondags werd dan de punctie uitgevoerd en de uitslag hiervan liet niet lang op zich wachten. Een 2-tal uur nadien kwam het verdikt, namelijk de pancreas waar ik zulk een goede maatjes was geweest wou het ruime sop kiezen. Heu het is te zeggen hij wou de pijp
aan maarten geven, maar dat was buiten de geneeskundige zorgen gerekend van de dokter en de medicatie. Maandag werd de laatste dosis gegeven en kon men aan de uitslagen zien dat de pancreas weer op het juiste spoor was gezet.
|
|
Maar dan kwam er nog een zware teleurstelling want wat bleek, door het toedienen van deze grote hoeveelheden cortison, was de pancreas zodanig uit zijn lood geslagen, dat hij dienst weigerde. (deserteur) De Endocrinoloog werd er bijgeroepen en deze zei me dat het insulineschema terug moest aangepast worden. Het zou betekenen dat ik terug 4x per dag
moest inspuiten en een redelijke hoeveelheid. Ik vroeg haar hoe dit kwam en ze vertelde me dat de pancreas wordt stilgelegd door de cortison en dat dit van voorbij gaande aard was.
|
|
Nou moe weer een domper maar van misschien van korte duur, afwachten dus maar. Ik moest ook weer tijdelijk op dieet. Na een 14 tal dagen opgenomen te zijn geweest mocht ik weer beschikken. De schrik van een afstoting zat er dan wel voor goed in. Ik keerde naar huis met een verward hoofd en de vraag wanneer mijne maat de pancreas weer zijn werk zou beginnen doen ? We waren toen juist de helft van oktober voorbij.
|
|
In het begin bleek het moeizaam te gaan maar na enige tijd begon er schot in de zaak te komen en de inspuitingen met de insuline gingen van 4x naar drie dan twee en op bijna het eind van december werd dit terug gebracht op 1-maal. Het aftellenkon beginnen.
|
|
Op Kerstdag moest ik nog maar 4 eenheden inspuiten, de 27 december nog 2 eenheden en dan voor de laatste, de laatste, de allerlaatste maal op 31 december 1998 (nog één keer) de laatste maal een insulinespuitje toedienen en we kunnen de geschiedenis en het nieuwe jaar ingaan als een happy en gezond wezen. Bye bye dieet en laat het U maar smaken zoals het in geen 32 jaar meer heeft gesmaakt. Het nieuwe jaar kon niet beter worden ingezet en laat de luide knallen en het vuurwerk maar tot mij komen. En ja zoals gezegd er zouden nog bangelijke dagen in het verschiet liggen voor mij. Ten eerste een wekelijks bezoekje naar mijn favoriete restaurantje, wat verder zou uitlopen tot 2- en dan 3-maal per week, héééééérlijk.
|
 En dan belanden we nu in het heden waar tot op de dag van vandaag alles heel goed verloopt zoals gepland. Ondertussen moet ik nog maar om de 3 maanden op controle komen. Mijn leven is er totaal anders beginnen uitzien, zoals mijn moeder vroeger zei, het leven door een roze bril zien. Nu begrijp ik die uitdrukking pas.
Zoals ge in mijn verhaal hebt kunnen lezen is mijn leven niet allemaal rozengeur en maneschijn geweest, maar toch heb ik me er toch door gewurmd. Dit maar om aan te tonen dat men moet volhouden in het leven en men er dan toch wel door komt. Ik heb met verschillende mede-patiënten een gesprek gehad en de tegenstellingen van sommige van deze waren legio. |
|
Zo was er een mevrouw die me zei dat ze zo een schrik had om getransplanteerd te worden en dat haar familie dit ten strengste af raadde dat ze momenteel niet meer op de lijst staat om een transplantatie te ondergaan.
Dan denk ik bij mijn eigen, sorry voor die familie maar waar moeien jullie zich mee? Het is toch tenslotte het leven van die mevrouw dat telt. En niet de mening van mensen die er hoegenaamd niets van afweten en er ook niet mee moeten leven. |
|
Ik sta nu tevens ook voor een dilemma en stel me de vraag wat ik de mensen moet aanraden? Een leven lijden zoals ik of zoals me was voorgeschreven door de behandelende dokters en oud worden tot zelfs 100 jaar maar dan ook altijd op dieet staan en de vele geneugten van het leven mij ontzeggen. Of zoals in mijn verhaal een beetje van het leven genieten en dan te worden getransplanteerd op 44-jarige leeftijd. En doordoor een totaal nieuw leven te kunnen beginnen en volop van het leven te genieten.
|
 Het is een zaak die iedereen voor zich zelf moet uitmaken en alleen voor zich zelf. Hierbij kunnen familie of vrienden u bijstaan, maar tenslotte ben jij zelf die de beslissing neemt.
Mijn beste dank aan al de lezers en misschien tot een volgende transplantatie... heu verhaal DAAAAAAG. |
|
Einde van deze kroniek. Wij danken de schrijver van harte dat hij ons zijn verhaal ter beschikking heeft gesteld.
|
